Padaczka



Opublikowano : 2006-06-30 (23698 odsłon)

        Padaczka to powtarzające się napady drgawkowe o podobnym przebiegu. Towarzyszy jej często zmiana stanu świadomości, nastroju, zaburzenia ze strony narządów zmysłów.  Powstaje na skutek powtarzających się i nieprawidłowych wyładowań w istocie szarej mózgu. Leczy się ją stosując odpowiednie leki i dobrze sie odżywiając.

        Zdarza, że padaczka bywa mylona z drgawką gorączkową, która jest dużo bardziej powszechna. W celu stwierdzenia czy to rzeczywiście padaczka należy zmierzyć temperaturę ciała. Padaczce nie towarzyszy gorączka. Według danych, na tysiąc uczniów tylko u sześciorga z nich występuje epilepsja. Drgawki gorączkowe są częstsze, bo dotyczą około trzydzieścioro dzieci na tysiąc.

            Nie należy zbyt pochopnie nazywać każdych drgawek padaczką. Często zdarzają się one jednorazowo i nie mają nic wspólnego z epilepsją. Powód do niepokoju i podjęcia leczenia jest wtedy, gdy drgawki występują częściej niż raz w miesiącu.

            Większość dzieci z padaczką funkcjonuje normalnie. Chodzą do szkoły i spełniają swoje codzienne obowiązki. To, w jakim stopniu epilepsja utrudnia codzienne życia zależy od tego, jak często występują napady. U sporej grupy osób ataki padaczki zdarzają się stosunkowo rzadko. Tylko nielicznym epilepsja uniemożliwia normalne funkcjonowanie.

            Najczęściej padaczka ma podłoże genetyczne, ale zdarza się, że występuje ona na skutek zaburzeń układu nerwowego (padaczka objawowa lub wtórna). Napady padaczki można podzielić na uogólnione i częściowe. Drgawki typu grand mal i petit mal oraz drgawki miokloniczne należą do napadów uogólnionych.

            U większości, bo u około 80% występują drgawki typu grand mal, inaczej zwane toniczno- kloniczne. Przed ich wystąpieniem można zauważyć zmianę zachowania dziecka. Jest ono wówczas bardziej drażliwe. Drgawki przebiegają w dwóch fazach. Faza toniczna trwa około 20-30 s. Okresowo zostaje zatrzymany oddech i pojawia się sinica centralna. Po fazie tonicznej następuje faza kloniczna, której towarzyszą gwałtowne skurcze mięśni kończyn i twarzy. Po jakimś czasie skurcze ustają, a dziecko może zapaść w sen trwający kilka minut. Po przebudzeniu niczego nie pamięta. Jest rozdrażnione. Około 75% chorych nie będzie miało więcej ataków padaczkowych, jeżeli przez dwa lata nie będą występować żadne drgawki.

            Rzadziej spotykane są drgawki typu petit mal. Napady te charakteryzują się kilkunastosekundowymi okresami zaburzeń świadomości. Przyczyną zaburzeń jest hiperwentylacja. Zapis EEG jest prawidłowy. Drgawki te można łatwo opanować poprzez stopniowe wprowadzanie pochodnych kwasu bursztynowego albo waloprianu sodu. Po ustąpieniu ataków leczenie należy kontynuować jeszcze przez dwa lata. Rzadko się zdarza, żeby ten typ padaczki był przyczyną opóźnień umysłowych lub uszkodzeń mózgu.

            Spotykana jest jeszcze padaczka miokloniczna. Pojawia się ona jako następstwo różnego rodzaju urazów mózgu, ale jej przyczyna może być również dziedziczna. Charakterystyczne jest to, że dzieci, u których występuje ten rodzaj padaczki często można się spotkać z opóźnieniem rozwoju lub nieprawidłowymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego.

            Ataki padaczki mioklonicznej występują w trzech postaciach:

- symetrycznych i równoczesnych ruchów zgięcia

- krótką utratą świadomości

- postać atoniczno- kinetyczna, polegająca na nagłym opadaniu głowy

            Padaczka miokloniczna może pojawiać się w okresie niemowlęcym. Zapis EEG jest prawidłowy. Drgawki wczesnodziecięce leczy się cyklicznie poprzez podawanie hormonu ACTH  lub prednizolonu. Padaczkę miokloiniczną należy odróżnić od petit mal. W obydwu przypadkach inne są rokowania i leczenie. Padaczkę miokliniczną jest trudniej wyleczyć. Stosowanie samych farmaceutyków nie zawsze jest skuteczne. Czasami wystarczy stosowanie diety ketogennej. Polega ona na tym,że żeby wyeliminować z diety węglowodany, w zamian spożywa się białka, tłuszcze.

            Oprócz napadów uogólnionych występują jeszcze napady częściowe. Charakteryzują się tym, że tworzą się w szczególnych polach kory mózgowej. Objawy są zależne od tego gdzie powstaje ognisko padaczkorodne. Najczęstszym rodzajem padaczki częściowej jest łagodna padaczka ogniskowa z ogniskiem w polu Rolanda. Zwykle ujawnia się ona pomiędzy 7 a 10 rokiem życia. Ataki szczególnie często występują w czasie snu. Podczas trwania tej padaczki dziecko bardzo często ma świadomość tego, co się nim dzieje. Nie potrafi jednak niczego powiedzieć ani przełknąć śliny.

            Podczas ataku padaczki Rolanda pojawiają się drgania twarzy. Dziecko ślini się, bełkocze. Najczęściej podaje się karbamazepinę, która pomaga u większości dzieci, powodując, że objawy padaczki całkowicie ustępują.

            Ognisko padaczkorodne może też występować w płacie skroniowym. Charakterystyczne są wtedy dość dziwne objawy i trudno jest postawić odpowiednią diagnozę. Często w takim przypadku leki przeciwdrgawkowe okazują się mało skuteczne. W trakcie ataku krótkotrwale jest zakłócony nastrój. Pojawia się nagłe uczucie lęku, wściekłości. Częste są omamy wzrokowe lub węchowe. Skuteczną terapią jest tutaj karbamazepina, którą dawkuję się stopniowo przez kilka tygodni. Wpływa to na uniknięcie senności i niezborności ruchów. Zdarza się, że jedyną skuteczną metodą przeciwdziałania padaczce skroniowej jest operacja usunięcia płatu skroniowego.

        Ataki wstrzymywania oddechu- dragwki trzeba odróżnić od zwykłych ataków wstrzymywania oddechu, które pojawiają się około 9-18 miesiąca życia. Maluszek po przykrym doświadczeniu wstrzymuje oddech. Jego twarz staje się sina. Czasami też traci przytomność. Zdarza się, że podczas ataku sztywnieją kończyny. Następnie pojawia się głęboki wdech, po którym maluch odzyskuje przytomność. Napady te nie wymagają leczenia. Ustępują wraz z wiekiem.

            Omdlenie, osłabnięcie pojawia się praktycznie w każdym wieku. Dziecko nagle blednie, chwieje się, upada. Omdleniu mogą towarzyszyć kloniczne ruchy kończyn. Nigdy jednak nie pojawiają się drgawki uogólnione. Po upływie paru minut dziecko znowu zachowuje się normalnie. Jeżeli omdlenie zdarza się rzadko, to nie wymaga leczenia.

            Przyczyną zawrotów głowy może być ostre zapalenie błędnika. Takie dziecko jest bardzo przestraszone. Możliwe jest, że upadnie, zwymiotuje, ale będzie przytomne. Ataki są spowodowane zakażeniem wirusowym narządu równowagi ucha.

            Z padaczką można normalnie żyć. Ważne jest, aby regularnie dokonywać pomiaru stężenia leków przeciwdrgawkowych we krwi lub ślinie. Pomoże to, w przeciwdziałaniu niepożądanym objawom, a także pozwoli upewnić się, że podawany lek jest skuteczny.

            Uczniowie chorzy na padaczke często maja trudności w nauce. Ich przyczyną może być szkodliwe działanie leków przeciwdrgawkowych. Ważne, żeby pamiętać, że padaczka nie powoduje śmierci a krótkotrwały atak nie uszkadza mózgu. Wielu rodziców jest bardzo przewrażliwionych. Boją się zostawić swoje pociechy same w domu.

            Lepiej zachować środki ostrożności i nie zezwalać dziecku na pewne czynności takie jak pływanie, jazda na rowerze, wspinanie się po linach, na słupy itp. Ważne jest, żeby nie traktować osoby chorej na specjalnych warunkach. Dzieci z padaczką mogą wykonywać wiele różnych czynności. Zazwyczaj mają prawidłowy poziom inteligencji, dlatego nauczyciel może od nich wymagać wszystkiego tak, jak od pozostałych uczniów w klasie. Wychowawca powinien być poinformowany o możliwości pojawienia się ataku padaczki.

© Urwis.pl
autor: Magdalena Waloszek


Bibliografia:
1.H. B. Valman, ABC od 1 do 7 roku życia dziecka, Warszawa 1995

2.Broszura informacyjna, Jak żyć z padaczką? Poradnik dla chorych i ich rodzin, oprac. J. Jędrzejczak, Warszawa 2006

 



Opublikowano : 2006-06-30 (23698 odsłon)
Komentarze :