Rumień zakaźny



Opublikowano : 2006-05-20 (60391 odsłon)

Rumień zakaźny  jest to choroba zakaźna wywoływana przez  Parwowirus B19. Najbardziej narażone na zachorowania są dzieci kilkuletnie. Parwowirus jest wirusem rozpowszechnionym wśród zwierząt. Dla człowieka parwowirusy nie są groźne. Niestety istnieje jeden wyjątek, należy do niego Parwowirus B19. Rozwija się on w krwinkach czerwonych. Może doprowadzić do anemii. Często objawy są praktycznie niezauważalne. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową.

Do głównych objawów zalicza się: kilkudniową gorączkę, nieżyt dróg oddechowych, wysypkę. Przebiega ona w trzech fazach:

a)faza I

Wysypka występuje głównie na twarzy, najczęściej na policzkach. Jest ona ułożona symetrycznie. Porównuje się ją do motyla. Rumiana wysypka przechodzi w odcień sinawofioletowy

b) faza II

Faza ta występuje po 1-4 dniu trwania choroby. Stopniowo rozciąga się symetrycznie w kierunku ramion, tułowia, kończyn. W tym czasie zaczynają powstawać rumieniowe obrączki, plamy. Wysypka ta jest określana jako girlandowata i uznawana za najpiękniejszą wysypkę

c ) faza III

Wstępuje zazwyczaj do 3 tygodnia. Jest to faza zdrowienia. Wysypka blednie, aż w końcu znika całkowicie. Nie pozostają po niej żadne ślady.

           

Okres wylęgania wynosi od 4-14 dni. Zarażać się można tydzień przed pojawianiem się wysypki do paru pierwszych dni jej trwania. Wysypka znika zazwyczaj po około tygodniu. Przez mniej więcej 3 tygodnie wysypka może się ponownie pojawić. Dzieje się to zwykle na skutek kąpiel, ogrzania, natarcia skóry dziecka.

            Choroba nie wymaga leczenia. Przechodzi samoistnie. Raz przebyta pozostawia odporność na całe życie.

            Znacznie gorzej rumień zakaźny przebiega w przypadku osoby dorosłej. W przypadku kobiet częste są zapalenie stawów głównie biodrowych, kolanowych, nadgarstków, rąk, stóp. Na szczęście stan ten nie trwa długo. Zazwyczaj mija po około miesiącu. Rzadko zdarza się, by zmiany utrzymywały się dłużej, choć takie przypadki też są notowane.

            Duże zagrożenie parwowirus stwarza dla rozwoju płodu. Może przyczynić się do jego obrzęku, obumarcia, samoistnego poronienia. Największe ryzyko występuje w I trymestrze ciąży.

Ponad połowa kobiet w wieku rozrodczym jest uodporniona na zakażenie. Jeżeli parawirus przedostanie się przez łożysko do płodu, to może dojść nawet do jego obumarcia. Większość matek rodzi, jednak zdrowe noworodki. Ryzyko obumarcia płodu wynosi 10 %. Pocieszające jest to, że jeżeli ktoś przebył tę chorobę w dzieciństwie, to uzyskał uodpornienie do końca życia. Jeżeli kobieta zarazi się w I trymestrze ciąży, może dojść do poronienia samoistnego.

Zarażenie parowirusem to najczęstsza przyczyna nieimmunologicznego obrzęku płodu. Dzieje się tak dlatego, że wirus niszczy krwinki czerwone, powodując tym samym niedokrwistość płodu. W rezultacie pojawia się prawokomorowa niewydolność krążenia, co przyczynia się do powstania wodobrzusza.

Zakażenie parwowirusem może spowodować u płodu zapalenie mięśnia sercowego. Może to stanowić pierwotny powód niewydolności krążenia oraz obrzęku płodu. Obrzęk najczęściej występuje w przypadku płodu między 16-24 tygodniem trwania ciąży.

W przypadku, gdy zachodzi podejrzenie, że płód został zarażony parwowirusem przeprowadza się badania metodą ELISA. Jeżeli badanie wskaże na występowanie przeciwciał IgM, to należy, co parę dni przeprowadzać badania USG, na podstawie, których będzie można orzec czy u płodu pojawia się obrzęk.

Jeżeli wyniki USG będą niepokojące, wówczas pobiera się krew z pępowiny oznacza morfologię krwi płodu. W przypadku, gdy niedokrwistość będzie znaczna przeprowadza się transfuzję wewnątrzmaciczną masy erytrocytarnej. Skuteczność takiego leczenie jest oceniane jako wysokie. Bywa też tak, że obrzęk ustępuje samoistnie, noworodki przychodzą na świat bez żadnych niepokojących objawów.

Rumienia zakaźnego nie można leczyć. Można łagodzić jedynie objawy. Nie ma także żadnej szczepionki, która umożliwiałaby ochronę przed zarażeniem. Jak dotąd jedynym sposobem uniknięcia zarażenia jest przebywanie z dala od osób zarażonych.

© Urwis.pl
autor: Magdalena Waloszek


Bibliografia:
1.  H. B. Valman, ABC od 1-7 roku życia dziecka, Warszawa 1995
2. red. B. Górnicki, B. Dębiec, J. Baszczyński, Pediatria , t. 2, Warszawa 1995
3. red. W. S. Gomółka, W. Rewerski, Encyklopedia zdrowia, Warszawa 2000

 

 

 



Opublikowano : 2006-05-20 (60391 odsłon)
Komentarze :