|
Menu
Artykuły (277)
|
|
|
Aby Twoje nowonarodzone dziecko mogło Cię zobaczyć, musisz się nad nim pochylić na odległość 20-30 cm. Obiekty umiejscowione dalej i bliżej noworodki widzą jako rozmazane plamy. Pełną sprawność narządu wzroku maluch osiągnie w ciągu trzech lat. Ale o zdrowie oczu należy zadbać wcześniej, zwłaszcza, jeśli Twoje dziecko jest wcześniakiem.
|
Większość noworodków rasy białej rodzi się z niebieskimi oczami. W ciągu następnych kilku miesięcy tęczówki przybierają ostateczną barwę. Ale to nie jedyna zmiana w narządzie wzroku. Początkowo ruchy oczu małego dziecka są nieskoordynowane - mięśnie gałek ocznych nie są jeszcze w pełni dojrzałe. W drugim miesiącu życia maleństwo potrafi już skokami śledzić ruch przedmiotu, a w trzecim - zatoczyć wzrokiem pełny łuk. Jeśli dziecko ma ciągły kontakt z rodzicami już w tym wieku umie rozpoznać ich twarze: nawet na fotografii! Na tym etapie rozwoju wzrok malucha przyciągają kontrasty, np. połączenie bieli i czerni. Mały człowiek szybko zaczyna też dostrzegać kolory. Już w trzecim miesiącu życia ma receptory barw rozwinięte jak u dorosłego człowieka. Nie należy więc wyśmiewać mam, które malują się, siedząc w domu ze swoimi pociechami. Maluch to docenia! Ponoć niemowlęta najbardziej lubią ciepłe barwy: czerwoną i żółta.
Zaczynam mrugać
W drugim kwartale życia wzrok wyostrza się. Dziecko jednak nadal ma problemy z widzeniem głębi, nie dostrzega też faktury przedmiotów. Utrzymuje się duża wrażliwość na światło. Dzieci chętniej otwierają oczy, gdy jest ono łagodne, a rozpaczliwie mrużą, gdy bardzo ostre. Świadomość perspektyw wykształca się, gdy maluch ma pół roku. W tym okresie zaczyna tez mrugać oczyma (noworodki nie robią tego w ogóle, dorośli co 5 -10 sekund). Wtedy też dziecko zaczyna ćwiczyć koordynacje ruchowo -wzrokową. Pod kontrola wzroku wyciąga rączkę po zabawkę. Początkowo uderza w nią, potem uczy się zwalniać, by z czasem móc ją pochwycić. W ciągu pierwszych ośmiu miesięcy życia ostrość widzenia poprawia się ośmiokrotnie. U roczniak jest ona prawie taka sama, jak u dorosłego, choć nadal może występować tzw. fizjologiczna nadwzroczność, tzn. dziecko lepiej widzi "dal". W tym wieku dziecko zaczyna też podążać w kierunku bodźców wzrokowych. Uczy się również rozdzielać wzrokiem obiekty złożone: do tej pory postrzegał np. czyjąś głowę i czapkę, jako całość. Teraz rozróżnia dwa niezależne obiekty. Te i inne "wzrokowe" umiejętności będą kształtować się aż do ukończenia przez dziecko trzeciego roku życia. Dlatego w tym okresie należy szczególnie starannie obserwować malucha.
Co nas powinno zaniepokoić ?
- Jeśli zauważysz, że dziecko nie zauważa twojej twarzy
- Jeśli nie potrafi choć na chwilę skupić wzroku na przedmiocie znajdującym się w odległości 20-30 cm.
- Jeśli dziecko często trze oczy - możliwe, że niedowidzi
- Jeśli na zdjęciach naszego malucha efekt "czerwonego oka" występuje tylko na jednej gałce ocznej - możemy podejrzewać zeza
- Jeśli dziecko uporczywie macha raczkami przed oczami - możliwe, że odróżnia tylko ciemność i światło
- Jeśli w źrenicy pojawia się żółtawo-biały refleks - może być to zaawansowana forma retinopatii lub nawet nowotwór - retinoblastoma
Jak stymulować rozwój narządu wzroku dziecka:
- Przy czynnościach pielęgnacyjnych nakładajmy na twarz intensywny makijaż
- Mówmy do dziecka jednocześnie poruszając głową, przesuwajmy przed jego oczyma zabawki wydające dźwięki
- Kupujmy dziecku zabawki w intensywnych kolorach i pokazujmy je na kontrastowym tle, np. czerwony miś kontrastujący z biała ścianą
- Pokazujmy dziecku błyszczące rzeczy, np. folię aluminiową
- Ubranka, pościel i inne elementy wystroju dziecięcego pokoju powinny mieć intensywne kolory lub duże kontrastowe wzory: kratki, zygzaki, groszki.
CHOROBY
1. Zez. Najprościej mówiąc, to nieprawidłowe ustawienie gałek ocznych i towarzyszące mu zaburzenia widzenia. W zdrowym oku obie gałki poruszają się zgodnie, dzięki działaniu odpowiednich mięśni. Jeśli jednak jedne z mięśni są słabsze, a drugie silniejsze, to oczy nie pracują w tandemie. Oko odchylone nie może odbierać prawidłowo wrażeń wzrokowych i człowiek nie ma możliwości widzenia obuocznego. Zez zdarza się najczęściej u dzieci, gdyż mięśnie wokół gałek ocznych są jeszcze słabe, a mózg jeszcze "nie wie", że najlepszy obraz pochodzi z obu oczu jednocześnie i nie uruchamia mechanizmu zapobiegającego fiksacji - jak to ma miejsce u dorosłych. Jeśli zez jest jednostronny, to oko zezujące jest wykluczane z procesu widzenia i następuje stopniowe pogorszenie ostrości wzroku. W zależności od stopnia odchylenia chorej gałki ocznej wyróżniamy zez rozbieżny, zbieżny, ku górze, ku dołowi lub skośny. Jeśli zezem dotknięte są obie gałki oczne, to obraz widziany jest podwójnie. Maluch, starając się uniknąć tego nieprzyjemnego zjawiska, używa raz jednego, raz drugiego oka i w rezultacie powstaje zez naprzemienny. W zezie tego typu zwykle zachowana jest ostrość obu oczu. Leczenie zeza należy rozpocząć jak najwcześniej. Do szóstego r.ż. są duże szanse powodzenia na przywrócenie zarówno prawidłowego ustawienia oczu (wzgląd estetyczny), jak i widzenia obuocznego (wzgląd czynnościowy). Wyleczenie zeza po 10 roku życia jest już bardzo trudne i sprowadza się zwykle do zabiegu operacyjnego przywracającego prawidłowe ustawienie gałek ocznych. W takim przypadku przywrócenie widzenia obuocznego jest raczej rzadkie. Leczenie polega na stosowaniu okularów korekcyjnych i wykonywaniu ćwiczeń ortooptycznych.
2. Retinopatia wcześniacza to - jak sama nazwa mówi - choroba dotykająca dzieci przedwcześnie urodzone. Możemy ją podejrzewać jeśli waga po urodzeniu jest mniejsza niż 1,500 gram, a wiek ciążowy (t.j. długość ciąży) w momencie urodzenia krótszy niż 32 tygodnie. Takie maluszki przychodzą na świat z niedojrzałą siatkówką - jej naczynia krwionośne nie są w pełni wykształcone. Jeśli po narodzinach rozwijają się one dalej normalnie, to z oczami dziecka wszystko jest w porządku. Jeśli jednak po wpływem czynników zewnętrznych (głównie wolnych rodników tlenu) formują się naczynia o nieprawidłowej budowie i tkanka bliznowata, to mówimy o retnopatii. W większości przypadków niekorzystne zmiany zanikają samoistnie w początkowych etapach. Jednak u dzieci, u których choroba postępuje, konieczne jest podjęcie leczenia. W polskich szpitalach niemowlęta urodzone przed 36. tygodniem ciąży oraz z wewnątrzmacicznym zahamowanie wzrostu płodu (hipotrofią) są kontrolowane okulistycznie w 4., 8., i 12. tygodniu życia, w ramach tzw. badań przesiewowych. Okulista, specjalizujący się w chorobach siatkówki, za pomocą specjalnego urządzenia (oftalmoskopu pośredniego) poprzez soczewkę optyczną ogląda dno oka, by ocenić czy rozwój naczyń krwionośnych przebiega prawidłowo. Dziecku aplikuje się krople rozszerzające źrenicę, tak aby pole obserwacji było możliwie największe. Można również podać delikatny środek znieczulający w postaci kropli.
Powinniśmy dopilnować, by badanie rzeczywiście odbyło się trzykrotnie, gdyż pierwsze objawy retinopatii pojawiają się zwykle między 4 a 6 tygodniem życia wcześniaka, ale mogą także później. A dla rodziców czy nawet lekarzy pediatrów są one niedostrzegalne. Obecnie są dwie główne metody leczenia retinopatii: krioterapia (wymrażanie) i laseroterapia. Obie polegają na zniszczeniu nieprawidłowych naczyń krwionośnych. Zabieg laserowy jest mniej bolesny i nie tak obciążający dla organizmu dziecka. Konsekwencje zaniedbanej retinopatii są bardzo poważne: zez, jaskra, a nawet utrata wzroku
3. Zapalenie spojówek. U małych dzieci jest bardzo częste, ale również wymaga leczenia okulistycznego. Może być spowodowane przejściową infekcją, lecz jeśli pojawia się ropna wydzielina, najczęściej powodem jest niedrożność dróg łzowych. U niemowlaków zwykle skuteczne jest leczenie zachowawcze - krople, masaż. Jeśli to nie pomaga, lub gdy choroba została zaniedbana, konieczne jest udrożnienie kanalików łzowych za pomocą płukania, sondowania czy nawet intubacji rurką silikonową.
4. Siatkówczak (retinblastoma), czyli złośliwy nowotwór siatkówki to najniebezpieczniejsza choroba narządu wzroku u małych dzieci. Wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej - nieleczony może w krótkim czasie doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Niestety, zwykle jest wykrywany dopiero wówczas, gdy jedno oko jest ślepe, co objawia się zezem albo żółtawobiałym odblaskiem w źrenicy. Leczenie, w zależności od umiejscowienia guza (w jednym lub obu oczach) oraz stopnia zaawansowania choroby to : radioterapia i chemioterapia, laseroterapia ( w przypadku małych guzów), radioterapia kontaktowa (naszycie na gałkę aplikatorów zawierających pierwiastki radioaktywne), leczenie chirurgiczne. Rokowanie jest dobre - w przypadku guza umiejscowionego w 1 oku udaje się wyleczyć 80% dzieci, w przypadku obu oczu - 65-70%. Retinoblastoma występuje zwykle między 1 a 3 rokiem życia. Choroba ma podłoże genetyczne. Jeśli już występowała w rodzinie należy oczy dziecka kontrolować ze szczególną starannością. Jednak brak obciążeń rodzinnych nie chroni przed chorobą. Około 60 proc. to tzw. samoistne mutacje genetyczne.
5. Zaćma i jaskra. U niemowląt są to schorzenia dość rzadkie. Najczęściej mają tło genetyczne, ale przyczyną mogą być także infekcje w okresie ciąży. Zaćma wymaga pilnego leczenia operacyjnego. Jaskre u małego dziecka jest dosyć trudno rozpoznać. Symptomem może być niczym nie uzasadniony niepokój, łzawienie, światłowstręt, przymglenie rogówki, a nawet wyjątkowo "duże, piękne oczy". Jaskra nie leczona zawsze prowadzi do uszkodzenia wzroku.
© Urwis.pl
autor: Luiza Łuniewska
|
Opublikowano : 2005-04-21 (26074 odsłon) |
Komentarze :
|
|
|
 |
Linkuj do nas.
Jeżeli uważasz że warto nas wspierać
wklej poniższy kod na swojej stronie www :
|
|
|
Wyszukiwanie
Sklep Urwis.pl poleca
Bazy Teleadresowe
Pomóż
|
